Cine Naxos: Και "Περιμένοντας τη Νονά" αλλά και "Χοντρός και Λιγνός"

Και το βράδυ μας βρίσκει στον Κινηματογράφο, στο Cine Naxos.. Εκεί όπου αισθανόμαστε νοσταλγία και συγκίνηση παρακολουθώντας στις 10.15 το βράδυ από χθες Παρασκευή έως και τη Τετάρτη (06/02)  το πιο διάσημο κωμικό δίδυμο στην ιστορία του σινεμά…  Πολύ απλά έχουμε τον «Χοντρό και τον Λιγνό»… Το σενάριο του Τζεφ Πόουπ («Philomena») δεν ασχολείται τόσο με τη βιογραφία του πιο διάσημου δίδυμου στην ιστορία του Κινηματογράφου, κατά τη διάρκεια της μεγάλης δόξας τους· αντιθέτως, επικεντρώνει τη δράση του στα τέλη της δεκαετίας του ’40, όταν οι δυο τους ξεκινούν περιοδεία στα θέατρα της Βρετανίας, σε μια προσπάθεια να δώσουν νέα πνοή στη μάλλον παρηκμασμένη καριέρα τους.

Ο Στιβ Κούγκαν και ο Τζον Σ. Ράιλι υποδύονται τον Σταν και τον Ολι, αντίστοιχα, σε μια γλυκιά, αν και συμβατική αφήγηση που σκοπό έχει να αναδείξει την εν πολλοίς άγνωστη προσωπική σχέση μεταξύ των δύο ανδρών. Υστερα από ένα απολαυστικό άνοιγμα, όπου οι δυο τους συζητούν για τα προβλήματα που ανακύπτουν από τους συνεχείς γάμους-διαζύγια («πρέπει να σταματήσεις να παντρεύεσαι, φίλε!»), μεταφερόμαστε μία δεκαετία μετά και στην περιοδεία της Βρετανίας. Εχοντας χάσει πια την επαφή του με τις νεότερες γενιές, το δίδυμο ξεκινά εμφανίσεις σε μισοάδεια θέατρα και το μέλλον μοιάζει δυσοίωνο, ωστόσο γρήγορα το πηγαίο ταλέντο και η χημεία τους επί σκηνής ξεχωρίζουν ξανά. Παράλληλα, όμως, προηγούμενες διαφορές μεταξύ τους έρχονται στο προσκήνιο, απειλώντας να καταστρέψουν τα πάντα.

Η κόπωση

Η αληθινή ιστορία των δύο θρύλων της κωμωδίας εξυπηρετεί την, σε δεύτερο πλάνο, προσέγγιση του καλλιτεχνικού λυκόφωτος. Ο Σταν και ο Ολι βιώνουν ταυτόχρονα το φυσικό γήρας, που δεν τους επιτρέπει π.χ. να κάνουν κάποια νούμερα του παρελθόντος, μαζί με το γεγονός πως πρέπει οι ίδιοι πλέον να κυνηγούν δουλειές που άλλοτε θα τους προσφέρονταν απλόχερα. Παρόλο που τα νούμερά τους δεν είναι ξεπερασμένα, ειδικά η αμείλικτη βιομηχανία του κινηματογράφου τούς έχει αφήσει πίσω. Από την άλλη, είναι μοναδικός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να μετατρέψουν κάθε καθημερινή κατάσταση σε κωμική, αυτοσχεδιάζοντας επιτόπου. Φυσικά, το μεγάλο ατού για την όποια επιτυχία της βιογραφίας είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Στιβ Κούγκαν είναι ως συνήθως απολαυστικός ενώ και ο Ράιλι τα καταφέρνει καλά, κλεισμένος στο πλήθος των προσθετικών του «Χοντρού». Το πιο σημαντικό, ως δίδυμο αναπτύσσουν πολύ καλή χημεία, καταφέρνοντας να μεταφέρουν σε μεγάλο βαθμό τη μαγεία του Σταν και του Ολι. Κι όπως παρατηρεί ο Κούγκαν:  «Οπως συμβαίνει με πολλούς κωμικούς, δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στον κωμικό χαρακτήρα που υποδύονται και στο ποιοι είναι στα αλήθεια, ειδικά αν είναι πολύ αναμεμειγμένοι στη δημιουργική διαδικασία. Υπάρχει μια αλληλεπικάλυψη και προσπαθούμε να επιτρέψουμε στο κοινό να το δει αυτό. Είμαστε πιστοί σε αυτό που είναι οι δύο χαρακτήρες».

Ο δεκάλογος της γνώσης

Δέκα πράγματα που δεν ξέραμε για το καταπληκτικό αυτό δίδυμο

1) Ο Άρθουρ Στάνλεϊ Τζέφερσον (ψευδώνυμο το Λόρελ) γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1890 στο Λάνκασιρ της Αγγλίας από θεατρική οικογένεια, ενώ ο Όλιβερ Χάρντι στο Χάρλεμ της Τζόρτζια των ΗΠΑ στις 18 Ιανουαρίου 1892.

2) Το βάπτισμα πυρός στο θέατρο ο Σταν το πήρε σε ηλικία 16 ετών στη θεατρική σκηνή της Γλασκώβης όπου είχε μετακομίσει οικογενειακώς το 1905 σε μια προσπάθεια των γονιών του να βρίσκεται πιο κοντά στα πράγματα αλλά και τις επιχειρήσεις της (ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης ενός θεάτρου στην πόλη ενώ τις καλλιτεχνικές δουλειές έκλεινε συνήθως η μητέρα του).

3) Μεγάλο ταλέντο του Σταν Λόρελ ήταν η παντομίμα (μπορούσε να μιμηθεί τους πάντες με χαρακτηριστική ευκολία) ενώ του Όλιβερ Χάρντι το τραγούδι αφού άλλωστε από εκεί ξεκίνησε την καριέρα του.

4) Το 1912 ο Λόρελ πήγε για περιοδεία στις ΗΠΑ με το θίασο του Φρεντ Κάρνο όπου γνωρίζει και γίνεται ζευγάρι με τη αυστραλέζα σταρ του βοντβίλ Μέι Ντόλμπεργκ (1888-1969) τόσο στο σινεμά όσο και στη ζωή. Μάλιστα εκείνη είναι που τον έπεισε να αλλάξει το όνομα του σε Λόρελ. Αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ οι εφημερίδες της εποχής την αναφέρουν σε πολλές ταινίες τους ως Μέι Λόρελ.

5) Το παρατσούκλι του Χοντρού ήταν Babe (όλοι οι δικοί του άνθρωποι και κυρίως ο Λιγνός τον αποκαλούσαν έτσι) και του το «χάρισε» ένας Ιταλός μπαρμπέρης όταν ήταν παιδί και πήγε να κουρευτεί στο μαγαζί του.

6) Το πρώτο τους φιλμ που έπαιξαν μαζί χάρη στην οξυδέρκεια του παραγωγού Χαλ Ρόουτς – είχαν ήδη κάνει αρκετές ταινίες χωριστά – το «Lucky Dog» (1921), παραλίγο να αποδειχτεί ναυάγιο καθώς τα πολύ ανοιχτά γαλάζια μάτια του Σταν, αποτυπώνονταν στο φιλμ σαν άσπρα. Ο Ρόουτς είχε τη φαεινή ειδή να τα σκουρύνει η μακιγιέζ, κάτι που έκτοτε έγινε κανόνας στις ταινίες τους.

7) Το σημείο επιτυχίας για το δίδυμο ήταν η καρτουνίστικη βία των ταινιών τους. Σε πολλές σκηνές τα βίαια επεισόδια που βλέπουμε είναι αληθινά (ο κουβάς που πέφτει στο κεφάλι, οι πτώσεις από μεγάλο ύψος κ.α.) και προκαλούσαν μώλωπες ή ακόμη και σοβαρούς τραυματισμούς στους ηθοποιούς.

8) Την περιοδεία που περιγράφεται στην ταινία του Τζο Μπερντ και ξεκίνησε με αργά βήματα πριν μετατραπεί σε θρίαμβο παρακολούθησαν μέχρι και μέλη της βασιλικής οικογένειας όπως ο βασιλιάς Τζόρτζ VI και η Ελίζαμπεθ στην Λονδίνο.

9) Ο Στάνλεϊ Λόρελ παντρεύτηκε 4 φορές κι ο Όλιβερ Χάρντι 3. Ο πρώτος απέκτησε δύο παιδιά.

10) Ο Όλιβερ που ήταν παθιασμένος τζογαδόρος και λάτρευε το γκολφ, έπαιξε σε 417 ταινίες μέχρι το θάνατο του (1957). Ο Σταν που είχε αδυναμία στο αλκοόλ, πρωταγωνίστησε σε 177 φιλμ και πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1965 σε ηλικία 75 ετών. Και οι δυο έφυγαν από καρδιακή προσβολή. Και οι δύο δεν κέρδισαν κανένα Όσκαρ. Στα βραβεία του 1961, ο Σταν Λόρελ τιμήθηκε με ειδικό βραβείο και για τους δύο, αλλά δεν παρεβρέθηκε στην τελετή. Το βραβείο παρέλαβε αντί για εκείνον ο Ντάνι Κέι.

Λεπτομέρειες για τη ταινία

Σενάριο: Τζεφ Πόουπ

Σκηνοθεσία: Τζον Σ. Μπέιρντ

Πρωταγωνιστούν:  Τζον Σ. Ράιλι, Στιβ Κούγκαν, Σίρλεϊ Χέντερσον, Νίνα Αριάντα, Ντάνι Χιούστον

Διάρκεια: 97'

Παραγωγή: 2019, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς

Καταλληλότητα: Κ-12 (κατάλληλη άνω των 12 ετών)

Είδος: βιογραφία, δραματική, κωμωδία

Με πληροφορίες από την εφημεριδα "Καθημερινή" και το Documento