Νάξος - Χαλκί: "Ας ερχόσουν για λίγο" (video)

Φοξ τροτ και τσάρλεστον ακούγονται από τα καλύτερα σαλόνια. Κυρίες περνούν επιδεικνύοντας τα καπέλα τους, ενώ τα καλοκαίρια οι πλαζ φιλοξενούν τα πρώτα «μπεν-μιξτ», τα προκλητικά μικτά μπάνια. Από την Μάντρα του Αττίκ ακούγονται νοσταλγικές μελωδίες, ο Ελύτης συζητά με τον Εμπειρικό στις γωνιές της πόλης, ενώ στην Αθήνα καταφθάνουν οι ευρωπαϊκές μόδες της φυσιολατρίας, της Κοκό Σανέλ και των καζίνο.

Σκηνικό που μας παραπέμπει που νομίζετε; Μα που αλλού αρκετά χρόνια πίσω και δη στην στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Και σ' αυτό ευθύνεται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Τραγαίας. Ο οποίος την Κυριακή 29 Ιουλίου στις 9 μ.μ. στην πλατεία Ακαδήμων στο Χαλκί, διοργανώνει μία ξεχωριστή συναυλία με τα έσοδα αυτής (σ.σ. γενική είσοδος έξι ευρώ) να προσφέρονται στους πυρόπληκτους της Ανατολικής  (και όχι μόνο) Αττικής... 

Και πρωταγωνιστές; Ο Κώστας Βασιλιάγκος (φωνή), ο Ανδρέας Στεργίου (κιθάρα) και ο Κώστας Βλαχόπουλος (φυσαρμόνικα), οι οποίοι και θα μας αποκαλύψουν την ιστορία που κρύβεται πίσω από τα γνωστά τραγούδια των δεκαετιών 20’-50’, με γενικό τίτλο " Ας ερχόσουν για λίγο" έτσι ώστε να τα ανακαλύψουμε και να γοητευτούμε από τη μαγεία τους. 

Δεν είναι λίγες οι μουσικές παραστάσεις που μάς γυρίζουν στο παρελθόν, το τελευταίο διάστημα. Μεσοπόλεμος αλλά και οι πρώτες δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν την τιμητική τους.                    .
Και η αλήθεια είναι ότι σε μια εποχή που τίποτα δεν έχει να πει, εκτός από στενοχώρια, η προσωπικότητα του Αττίκ, το σπιρτόζο πνεύμα του Σακελάριου, οι ρομάντζες του Σουγιούλ, οι ρυθμοί του Μουζάκη, βρίσκουν κοινό που.... αναζητά ουσία στην ψυχαγωγία του…
 
Τα τραγούδια αυτά έχοντας ένα διαχρονικό ερωτισμό και ευαισθησία αλλά πάνω από όλα υπέροχη μουσική και λυρικό στίχο, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε μια εποχή που ο κόσμος δεν έχει την άνεση να βγαίνει έξω και να ξοδεύει, είναι φειδωλός και επιλεκτικός στη διασκέδαση του. Συγχρόνως η ευαισθησία του και το θυμικό του, βρίσκουν διέξοδο στον ρομαντισμό μιας παλιότερης και σίγουρα πιο ρομαντικής εποχής.

 

Κοιτάζοντας προς τα πίσω εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να χάσει... μόνο να γεμίσει από ομορφιά μπορεί...