Η ανεμότρατα και τα γριγρί

Ο συμβολισμός της Εκκλησίας με την εικόνα της βάρκας δεν είναι κάτι καινούριο, ανάγεται στο 2ο με 3ο αιώνα μ.Χ. και είναι ο απολογητικός χριστιανός συγγραφέας Τερτυλλιανός που χρησιμοποίησε την εικόνα της βάρκας ως συμβολισμό της Εκκλησίας και μάλιστα σε κατάσταση θυελλώδους  θάλασσας όπως αναφέρεται στο  περιστατικό που διηγείται ο Ευαγγελιστής Μάρκος. (Μάρκ.5-41).       

Του Καθολικού Αρχιεπισκόπου Νικολάου (ιστοσελίδα Kantam.gr)  

Οι δύο εκκλησιαστικές επαρχίες που υπηρετώ ως επίσκοπος, αποτελούνται από αρκετά νησιά μέσα στο Αιγαίο. Τα κυριότερα από αυτά είναι εκείνα στα οποία υπάρχουν οι 30 ενοριακές μας κοινότητες, δηλαδή: η Νάξος, η Πάρος, η Μύκονος, η Τήνος, η Άνδρος, η Χίος, η Λέσβος και η Σάμος.

Η διακονία του επισκόπου με φέρνει αρκετές φορές σ’ αυτά με αποτέλεσμα να έχω κάνει μέχρι τώρα περίπου 2.600 ταξίδια για να εκτελέσω την αποστολή μου.

Δεν αισθάνομαι ούτε Τηνιακός, ούτε Ναξιώτης ή Παριανός κλπ. είμαι απλώς νησιώτης. Δεν ξεχωρίζω κανένα νησί από αυτά και όλα τα αγαπώ και τα προσέχω με τον ίδιο βαθμό ευαγγελικής φροντίδας.

Η εικόνα της βάρκας που συμβολίζει την Εκκλησία μού αρέσει πολύ και, όταν βλέπω στη θάλασσα κάποια μικρή η μεγάλη βάρκα, ο νους μου πάει στις δύο τοπικές μου Εκκλησίες, εκείνης της Νάξου – Πάρου - Τήνου – Άνδρου- Μυκόνου και Χίου και εκείνης της Λέσβου και Σάμου.

Η αποστολή μου μοιάζει με το έργο μιας ανεμότρατας που ανοίγεται στ' ανοιχτά και αφήνει τα γριγρί για ψάρεμα. Μετά, όταν έλθει η ορισμένη ώρα ή λάβει κάποιο σινιάλο από ένα γριγρί, πηγαίνει εκεί και ρίχνει τα δίκτυα για να ψαρέψει τα ψάρια που έχουν συγκεντρωθεί γύρω από αυτό.

Κι εγώ στέλνω τα λίγα (δυστυχώς) πνευματικά μου γριγρί, δηλαδή τους ιερείς μου που είναι ψαράδες ανθρώπων και τους ζητώ να επιτελέσουν  την αποστολή τους.

Η εικόνα αυτή είναι για μένα τόσο όμορφη και γι’  αυτό θέλησα να σας την περιγράψω. Η ανεμότρατα είναι ο επίσκοπος, που μαζί με τα γριγρί δηλαδή τις 30 ενορίες μας ψαρεύουμε στα προαναφερμένα 8 νησιά του Αιγαίου.

Πολλές φορές τόσο η ανεμότρατα όσο και τα γριγρί βρίσκουμε δυσκολίες, οι καιροί δεν είναι ευνοϊκοί. Μας χτυπούν τόσο τα κύματα, όσο και οι νοτιάδες κι οι βοριάδες. Κάποιες μάλιστα φορές,  ενώ ξεκινώ να πάω να βρω τα γριγρί μου αναγκάζομαι να προστατευτώ σε κάποιο απάνεμο λιμάνι, περιμένοντας τη βελτίωση του καιρού και την άρση του απαγορευτικού.

Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη που οι υπεύθυνοι των γριγρί αγωνίζονται και θυσιάζονται να ρίξουν τα δίκτυα τους όλο και πιο  ανοικτά αναζητώντας την καλύτερη ψαριά.

Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω πως σε τρία νησιά: τη Χίο, τη Λέσβο και τη Σάμο έχουν φθάσει από μακριά πολλά ψάρια άγνωστα σε μας. Αυτά τα ψάρια καταφθάνουν κυνηγημένα από τα μέρη που ζούσαν. Ψάχνουν πεινασμένα για κάποιο «δόλωμα». Το αναζητούν και το βρίσκουν, όπως μας λένε μόνο στην Εκκλησία τους. Διαπιστώνουν ότι όχι μόνο δεν τους πονάμε με το αγκίστρι, αλλά και πως προσπαθούμε να διώξουμε από πάνω τους κάθε πόνο. Αυτόν που  ένιωσαν και νιώθουν από τότε που έφυγαν από τις μακρινές χώρες τους και ήρθαν στα δικά μας νερά να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής.

Η ηθική ικανοποίησή μας είναι ότι αναγνωρίζουν το έργο της Εκκλησίας, το αναζητούν, το νιώθουν και δοξάζουν  το Θεό που τουλάχιστον η Εκκλησία τους στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν τους αγνοεί αλλά και τους δέχεται ως πολύτιμα μέλη της. Κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να νιώσουν πως ακόμη και αν όλοι τούς λησμονήσουν, ο Κύριος δεν τους λησμονεί. Έχει δικούς του σημερινούς εργάτες σε θάλασσα και σε στεριά που φροντίζουν γι’ αυτούς.

Είναι δεδομένο πως η ταλαιπωρία, η αγρυπνία και όλοι οι κόποι τους καρποφορούν, ανταμείβονται ηθικά, διότι  στο τιμόνι, τόσο της ανεμότρατας όσο και των γριγρί, βρίσκεται ο ίδιος ο Ιησούς που αγρυπνεί μαζί τους. Δικοί Του είναι «οι ψαράδες», που έχουν ως αποστολή να Τον υπηρετούν, ιδιαίτερα στο πρόσωπο κάθε μικρού, φτωχού, ξεριζωμένου και δυστυχισμένου αδελφού Του και αδελφού τους.

# Με την υπογραφή του Αρχιεπισκόπου Νικολάου της Καθολικής Αρχιεπισκοπής Νάξου, Τήνου, Άνδρου, Μυκόνου