Η κοπάνα, η φυλακή και το φλουρί

Μέσα σε μία όμορφη ατμόσφαιρα με το «άρωμα» του ποδοσφαίρου να ξεχειλίζει την πανέμορφη αίθουσα του κέντρου Όπως Παλιά στα Αγγίδια της Νάξου πραγματοποιήθηκε η πρώτη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του νεοσύστατου Συλλόγου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Πανναξιακού.

Οι στιγμές συγκίνησης, οι μνήμες που ξύπνησαν και πάνω από όλα η ''Πανναξιακή υπερηφάνεια'' που επικράτησαν στη βραδιά δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στο εγχείρημα της δημιουργίας αυτού του συλλόγου, ο οποίος προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο αρκετά χρόνια πριν την επίσημη σύσταση του και πλέον ως ένα αναγνωρισμένο σωματείο θα είναι σε θέση να προσφέρει ακόμη περισσότερα, όπως τόνισε ο πρόεδρος του Αντώνης Βασαλάκης στον χαιρετισμό του.

Ο κ. Αντώνης Βασαλάκης μεταξύ άλλων ευχαρίστησε τους χορηγούς των Παλαιμάχων, οι οποίοι παρά τις δύσκολες μέρες που βιώνουμε στέκονται δίπλα σε αυτή τη προσπάθεια. Μία προσπάθεια που όπως τόνισε ο πρόεδρος θα επικεντρωθεί στη φιλανθρωπία και στη προσβολή του νησιού της Νάξου σε ολόκληρη την Ελλάδα μέσω των δράσεων που θα πραγματοποιηθούν.

Προσφορά

Ο Μανώλης Κατσούλης που έχει γράψει τη δική του χρυσή σελίδα στην ιστορία του Πανναξιακού, ανέλαβε να παρουσιάσει τους ανθρώπους, οι οποίοι  βραβεύτηκαν κατά τη διάρκεια της χθεσινής βραδιάς.

 «Έφτασε μία ανάσα στο να πάει στη φυλακή για τον Πανναξιακό» είπε για τον Γιάννη Φακίνο, ο οποίος έχει προσφέρει από όλα τα πόστα στον Πανναξιακό και όταν χρειάστηκε μπήκε στα βαθιά προκειμένου να θυσιαστεί για την αγαπημένη του ομάδα. Ο πατέρας του Γιώργου Φακίνου που έχει προσφέρει και αυτό πολλά στην ομάδα της Νάξου, έχει υπηρετήσει την ομάδα από ποδοσφαιριστής εως ακόμα και πρόεδρος.

Ο πρώην πρόεδρος του ΝΟΠΠΑΠΠΠΑ κ. Ιάκωβος Ναυπλιώτης που καλέστηκε να παραδώσει τη τιμητική πλακέτα στον κ. Φακίνο, εξήρε την προσφορά του στην κοινωνία και τον αθλητισμό, ενώ ανέλυσε με όμορφο τρόπο την έννοια του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή.

Το πρώτο γκολ

Γνωστός για το τεράστιο και σπάνιο αρχείο ο Μανώλης Κατσούλης, κάλεσε τον παλαίμαχο «κανόνι» του Πανναξιακού, Φραγκίσκο Σορώκο και αιφνιδίασε, καθώς θύμισε σε όλους το πρώτο τέρμα του στη Δ’ Εθνική (Εθνική Ερασιτεχνική τότε) που ήταν το 1983 με αντίπαλο τον Άρη Χίου (4-1 νίκη του Πανναξιακού).

Ο κ. Φραγκίσκος Σορώκος, είναι για τον κόσμο του Πανναξιακού  ένας ποδοσφαιριστής που έχει αποτελέσει σύμβολο μέσα  στα γήπεδα, καθώς ήταν αυτός που γέμιζε τις αντίπαλες εστίες με τέρματα και πρόσφερε ρίγη χαράς στις εξέδρες του γηπέδου της Νάξου.

Ο Σέφανος Βουτσίνος που βράβευσε τον Φραγκίσκο Σορώκο είπε χαρακτηριστικά: «Είναι χαρά μου που θα βραβεύσω έναν ζωντανό θρύλο», ενώ αποκάλυψε ότι το πρώτο γκολ που αναφέρθηκε από τον Μανόλη Κατσούλη το είχε παρακολουθήσει κάνοντας κοπάνα από το σχολείο προκειμένου να δει τον συγκεκριμένο τον αγώνα.

Αιτήματα

Βέβαια δεν είναι όλα ρόδινα. Έχουν και οι παλαίμαχοι τα δικά τους προβλήματα και οι υπεύθυνοι των θεσμών έλαμψαν δια της απουσίας τους για να ακούσουν τι έχουν να πουν και ακόμη περισσότερο να τιμήσουν αυτή την εκδήλωση.

Έτσι θέλησαν να μιλήσουν για τρία πράγματα που ζητούν, ώστε να καταγραφούν σε αυτό το άρθρο και στο βίντεο του sportcyclades.gr που μπορείτε να παρακολουθήσετε  στο τέλος της δημοσίευσης.

- Χώρο στο ΔΑΚ προκειμένου με δικά τους έξοδα να φτιάξουν ένα γραφείο για να στεγαστούν και να λειτουργήσουν το γραφείο τους ως σύλλογος.

- Την κατασκευή του περιβόητου γηπέδου ανάμεσα στο κλειστό και το ανοιχτό γήπεδο του ΔΑΚ Νάξου.

- 1 η 2 ώρες προπόνησης στο ΔΑΚ Νάξου κάθε εβδομάδα.

Τυχερός ο Κατσάνης

Τυχερός στη βραδιά φυσικά και υπήρξε. Και ενώ όλοι στην αίθουσα απορούσαμε πως γίνετε να έχει μοιραστεί όλη η πίτα και να μην έχει βρεθεί ακόμα του φλουρί ήρθε στις «καθυστερήσεις» ο μόνιμος σκόρερ των Παλαιμάχων Νίκος Κατσάνης για να σκοράρει για ακόμη μία φορά και ως τυχερός της βραδιάς να παραλάβει τα δώρα από το κατάστημα των αδελφών Βουτσίνου και των αδελφών Τσακωνιάτη.

Οι ωραίοι μεζέδες του Σταμάτη Γρατσία στο ''Όπως Παλιά'' σε συνδυασμό με την καλή παρέα ήταν καλά συστατικά για να ακολουθήσει μία όμορφη βραδιά, με τις πλάκες να δίνουν και να παίρνουν μεταξύ των μελών αυτής της οικογένειας που λέγεται Πανναξιακός!

Και του χρόνου!