Νάξος: Οταν η φύση εκδικείται

Το μεγαλύτερο προσόν του έντιμου ανθρώπου, αυτού που έχει γνώση είναι ο σεβασμός. Είτε προς τον συνάνθρωπό του, είτε προς το περιβάλλον … Όταν χαθεί ο σεβασμός, τότε εύκολα μπορεί να γίνει περίγελος ακόμη και του πιο αδύναμου…

Γιατί το αναφέρουμε αυτό; Πολύ απλά εδώ και μερικά χρόνια, εμείς οι Ναξιώτες (στην πλειοψηφία μας) δείχνουμε έλλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον και τους συνανθρώπους μας… Εμφανίζουμε μία υπεροπτική στάση απέναντι σε όλα και λειτουργούμε ως κατακτητές. Και το λέω αυτό, γιατί λειτουργούμε ως παράδειγμα για τους επισκέπτες, έλληνες και ξένους, της Νάξου.

Με αποτέλεσμα και αυτοί να λειτουργούν ανάλογα… Και έτσι βλέπουμε εικόνες καθημερινά κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο που μας προσβάλουν.. Που μας κάνουν να ντρεπόμαστε , εάν έχουμε ακόμη αυτό που λέγεται «ντροπή» μέσα μας… Και βέβαια, όταν ασκούμε κριτική το κάνουμε όχι επιλεκτικά αλλά στο σύνολο των δράσεων που εμφανίζονται…

Την καλοκαιρινή περίοδο, αυτό που μας προβληματίζει είναι η αήθης συμπεριφορά προς τη φύση και δη τις παραλίες.

Με τα δίκυκλα ή τετράτροχα να λειτουργούν ισοπεδωτικά και να καταστρέφουν τα πάντα στο δρόμο τους. Απλά και μόνο με την δικαιολογία «δεν είχαμε που να παρκάρουμε»… Και οι εικόνες είναι αρκετές…

Όμως, η φύση εκδικείται. Θυμάται και γνωρίζει.. Αποτέλεσμα; Χθες το μεσημέρι, ένα αυτοκίνητο 4χ4 απ αυτά που υποτίθεται ότι μπορούν να ανέβουν και να κατέβουν παντού, κερδίζοντας κάθε πρόκληση του εδάφους, να παγιδευτεί στην άμμο παραλίας του νησιού…  Και μετά από αρκετή αγωνία να χρειαστεί την βοήθεια της Οδικής Βοήθειας ώστε να ξεκολλήσει …

Δεν ξέρω εάν του έγινε μάθημα Σίγουρα πάντως θα το έχει στο μυαλό του για αρκετό  καιρό. Όπως κι εμείς οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό μας ότι η φύση θυμάται… Και  θα είναι εδώ όταν εμείς έχουμε …φύγει.