Στ. Δημητροκάλλης: "Το κόμμα που αγάπησα δεν σέβεται, δεν αφουγκράζεται"

Συνεχώς ακούμε από το βήμα κάθε κόμματος την ανάγκη ώστε οι νέοι να πολιτικοποιηθούν. Να έχουν άμεση ή έμμεση εμπλοκή  με τα κοινά. Να έχουν όλο και περισσότερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα του σήμερα, του .. αύριο. Αλλά αλήθεια τι εικόνα έχουν αυτά τα νέα παιδιά; Αφορμή για τη σκέψη αυτή μας δίνει η ανοιχτή  επιστολή του Σταμάτη Δημητροκάλλη ενός νέου παιδιού που εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια έζησε την πολιτική σκηνή από … μέσα ενταγμένος στην Νεολαία του ΠΑΣΟΚ. Κι όμως εν έτη 2018 και έχοντας κερδίσει με το σπαθί του τη θέση του Γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ στις Κυκλάδες γυρίζει τη πλάτη… Και λέει «αντίο» και εξηγεί με πολύ καθαρό τρόπο τους λόγους που τον ωθούν να πει «όχι» στο «κόμμα που αγάπησα»… Και ρίχνει κεραυνούς όταν λέει «είμαστε η περιζήτητη νύμφη του πολιτικού συστήματος» ή όταν σημειώνει «Το κόμμα υπηρέτησα δεν είναι πλέον Κίνημα λαού, δεν αφουγκράζεται την φωνή του πολίτη. Έχει καταντήσει ένα παρακολούθημα από Αρχηγίσκους που δεν σιωπούν και δεν σέβονται..» και ολοκληρώνει σημειώνοντας «Πώς να αντέξει κανείς όταν σου λένε πως τέμνονται έστω και λίγο οι πολιτικοί δρόμοι σου με τα αντιδραστικά στοιχεία του παρελθόντος ;;»

Αναλυτικά η επιστολή του Σταμάτη Δημητροκάλλη αναφέρει τα εξής:

«Εντάχθηκα στη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ το έτος 2009 γιατί πίστεψα και ήθελα να υπηρετήσω τις ιδέες του πολιτικού κινήματος που έκανε την Ελλάδα μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα κερδίζοντας την καρδιά της πλειοψηφίας των πολιτών για πολλά χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ ήταν το κόμμα που με αντιπροσώπευε πολιτικά με τον ορθό πολιτικό λόγο του, που βασιζόταν στις ιδέες του Σοσιαλισμού, στη Δημοκρατία, στις Αρχές και τις Αξίες του ιδρυτή μας Ανδρέα Παπανδρέου. Στις εποχές της κρίσης που κυριαρχούσε ο Λαϊκισμός και η δημαγωγία, ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ το πραγματικό Κίνημα που αγκάλιασε όλη η Ελλάδα.

Αγωνίστηκα τους δύσκολους καιρούς, όταν πολλοί μέχρι τότε σύντροφοι, ήταν άφαντοι και αποδείχθηκαν δειλοί να υπερασπιστούν το σπίτι που τους δόξασε αναλαμβάνοντας να σηκώσω ένα βάρος που δεν μου αναλογούσε. Παρέμεινα  πιστός για να ορθώσει ανάστημα ξανά η Δημοκρατική Παράταξη.

Τότε ήταν όλοι οι δήθεν σωτήρες του τόπου, Δεξιοί και δήθεν Αριστεροί, απέναντι σε κάθε προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ διάσωσης της χώρας και μας αποκαλούσαν προδότες και κλέφτες, που λεηλάτησαν τη χώρα 40 χρόνια.

Σήμερα όμως, ξαφνικά είμαστε η περιζήτητη νύμφη του πολιτικού συστήματος .

Όλοι ξαφνικά μας αγάπησαν , μιλάνε για προοδευτικές συμμαχίες , πουλάνε αριστεροφροσύνη, εμάς που μας έβριζαν και μας αποκαλούσαν Αμερικανάκια, Γερμανοτσολιάδες και προδότες.

Το λυπηρό όμως είναι η στάση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ απέναντι σε όλους αυτούς.

Το κόμμα που αγάπησα και υπηρέτησα δεν είναι πλέον Κίνημα λαού, δεν αφουγκράζεται την φωνή του πολίτη.

Έχει καταντήσει ένα παρακολούθημα από Αρχηγίσκους που δεν σιωπούν και δεν σέβονται ούτε τους 212.000 πολίτες που έδωσαν καθαρή και αποστομωτική εντολή στην εκλογή της Προέδρου του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος Φώτης  Γεννηματάς ως Επικεφαλής  στις εκλογές του νέου φορέα.

Στα δύσκολα του ΠΑΣΟΚ έφυγαν και τώρα έπιασαν πρώτο στασίδι για την λεγόμενη προοδευτική συμμαχία που είχαν υπονομεύσει οι ίδιοι πριν.

Οι δικές μου αρχές και αξίες όμως δεν μου επιτρέπουν να βρίσκομαι σε ένα τέτοιο μόρφωμα. Πώς να αντέξει κανείς μέσα σε ένα κόμμα που κάποιοι ισχυρίζονται πως λαΐκιζε ο Ανδρέας στο Μακεδονικό ;

Πώς να αντέξει κανείς όταν σου λένε πως τέμνονται έστω και λίγο οι πολιτικοί δρόμοι σου με τα αντιδραστικά στοιχεία του παρελθόντος ;;

Αυτούς που έλεγαν ΟΧΙ σε όλα; Που μας έβριζαν χυδαία;

Που πήγαν να δικάσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Με όλα αυτά δεν έχω το κουράγιο να συνεχίσω να αποτελώ μέλος ενός κόμματος που δεν με εκφράζει πια. Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός και δεν μπορώ να υποκρίνομαι.

Ευχαριστώ όλους τους συντρόφους που με τίμησαν και με στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. Εύχομαι το κόμμα που αγάπησα να ξαναβρεί τη χαμένη του ταυτότητα και η χώρα να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της».