Νάξος – Λαμπαδηφορίες: «θέλαμε να μασκαρευτούμε, να γίνουμε αγνώριστοι»

Και το πρόγραμμα της ημέρας αλήθεια τι περιλαμβάνει; Δεύτερη ημέρα του τριημέρου των Αποκριών ή και πρώτο εάν μιλάμε με ορίζοντα την Καθαρά Δευτέρα και η Νάξος αποκτά ένα διαφορετικό χρώμα… Λευκό σεντόνι, ασπρόμαυρες μπογιές, στάχυα, αναμμένοι πυρσοί, ο ήχος από τα τύμπανα και οι ιαχές των εκατοντάδων ατόμων δημιουργούν ένα μοναδικό υπερθέαμα από όσους θα λάβουν μέρος απόψε στο δρώμενο με την μεγαλύτερη ιστορία στην Νάξο, τις Λαμπαδηφορίες... 

Και με την βοήθεια της  Αγγελικής Ευσταθίου εκ των ιδρυτικών μελών της Κινηματογραφικής Λέσχης Νάξου κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν.. Τις πρώτες ημέρες όταν και ξεκίνησε το 1995 η πρώτη Λαμπηδοφρία... Ας την απολαύσουμε στην αφήγησή  της.. 

"Η ιδέα για την Λαμπαδηφορία, ξεπήδησε στα μέσα της Απόκριας τον χειμώνα του 1995, από μια συντροφιά της Κινηματογραφικής Λέσχης. Θέλαμε να "Μασκαρευτούμε" να γίνουμε αγνώριστοι και να βγούμε στους δρόμους και να είναι νύχτα "κανονική" χωρίς τα φώτα του ηλεκτρισμού, με φως μόνο απ' τη φωτιά των πυρσών και να φοράμε άσπρα με βαμμένα τα πρόσωπα στην απόλυτη αντίθεση άσπρο-μαύρο, με ρυθμούς πρωτογενείς από τύμπανα και κρουστά.

Η προετοιμασία της μεταμφίεσης έγινε στο Κάστρο, μέσα στην Παλιά Σχολή Ουρσουλινών κάτω απ' τον ήχο των κρουστών και των τυμπάνων. Αυθόρμητα προστέθηκαν άχυρα και κουδούνια στους λαμπαδηφόρους, ήρθαν και τα τουμπάκια και η πομπή ξεχύθηκε με ορμή μέσα στα στενά σοκάκια του κάστρου, κατηφορίζοντας προς τη Χώρα με ήχους και κίνηση ασταμάτητη, εκστασιακή.

Οι άνθρωποι γύρω κερνούσαν ρακές κι ακολουθούσαν την πομπή που διασχίζοντας τη χώρα, κατευθυνόταν ίσια προς την Πόρτα του Ναού του Απόλλωνα, όπου η νύχτα έγινε μέρα από τη λάμψη των φωτοβολίδων.

Ακολούθησε γλέντι με τσαμπουνοτούμπακα στην πλατεία, γύρω απ' το καζάνι με το ρακόμελο. Από το '95 μέχρι σήμερα (25 χρόνια) οι λαμπαδηφορίες συνεχίζονται με την αυξανόμενη συμμετοχή του κόσμου, εμπλουτισμένες με διάφορα άλλα στοιχεία που προστέθηκαν στα ήδη υπάρχοντα, ελεύθερα και αυθόρμητα, πάνω στο ίδιο πνεύμα όπως η παρουσία άσπρου καρνάβαλου που σύρεται στην πομπή στολισμένος με στάχυα και το σκιάχτρο που καίγεται μετά το τέλος της δράσης".